Post dla zorganizowanych ;p

Pierwszy raz w życiu jeszcze przed "oficjalnymi" wakacjami jedziemy na wakacje!
Cieszę się jak dziecko i oby moje dzieci także ;p
W końcu niekoniecznie co dla nas jest uskrzydlające, będzie takie i dla nich.
Szczególnie dla 7 miesięcznego szczypiora, którego długa podróż samochodem może doprowadzić do płaczów.Ale podążając za optymizmem mojego męża, wierzę,że będzie pięknie.
Zaraz przed szałem pakowania, gotowania na podróż, spisywania listy rzeczy do zabrania, zadbania o siebie...uszyłam kilka rzeczy i nawet udało mi się przerobić kilka sukienek, które już czas temu jakiś kupiłam na "ciuchach".
Niewiele dziś czasu na pisanie, więc zostawiam was z organizerem na łóżeczko dla mojej ciążatej koleżanki,
piórnik na kredki i organizer na kredki, nożyczki i kolorowanki/kartki itd itd.To ostatnie udało mi się uszyć dla mojej córy właśnie na wyjazd, zainspirowana takimi cudami na blogu tej oto zdolnej mamy.
Ułożony zaraz obok stosu gier i zabaw czuczu. Ciekawam bardzo czy się sprawdzą na wyjeździe.
Cała reszta po powrocie.

Czyste i szczęśliwe?

Mówi się, że brudne = szczęśliwe. I choć z całego wora prawideł, które można usłyszeć lawirując pomiędzy głowami babć, sąsiadek i mam wszelakich -to to,że brudne dziecko jest euforycznie szczęśliwe, przyzna chyba każdy.

Mam nadzieję,że większość rodziców nie zabrania już swoim dzieciom   "namacalnego" odkrywania świata.

Bo tak samo jak dla małej Ninki, odkrywanie łączy się z wkładaniem do buzi wszystkiego co znajdzie się w jej rękach, tak dla Mii zabawa ziemią i wodą pozwala jej "dotknąć" natury.

I co najcudowniejsze dla mnie w tych beztroskich zabawach, to to ,że są darmowe i dla wszystkich.

Nie trzeba spędzać niedzieli, szukając w klimatyzowanym molochu najlepszej i najbardziej kolorowej zabawki, na której pudełku producent przekonuje nas, o jej niezliczonych walorach edukacyjnych i rozwojowych.

Wystarczy wyjść i pozwolić dzieciom wykorzystać naturę jako wielki i nieograniczony plac zabaw.

Ziemia i kałuża wody dały Mijci taką frajdę, że wołami nie mogliśmy zapędzić jej do domu. I co jest dla mnie naprawdę cudowne i uszczęśliwiające - to ta pewność,że one nie zamieniłyby tych błotnych zabaw na żadne inne - wymagające od nas jakiegokolwiek wkładu. Warto nie przeszkadzać dzieciom w ich kreatywnych zabawach, mimo, że później trzeba było wsadzić małą do ogromnego wiadra z wodą, żeby choć z grubsza błotna warstwa została umyta.Ale to w ogóle nie było już ważne.

I wcale nie uważam, żeby zabawki były złe, moje dzieci mają ich całkiem sporo, chcę tylko pokazać,że one nie zawsze są konieczne,żeby móc się rozwijać, poznawać,wymyślać i szaleć z radości!

A że Nina jeszcze nie gotowa do zabawy z błotem, które pewno zjadałaby garściami...dziś przedstawia się w swoim zawsze obecnym na twarzy uśmiechu.To niesamowite,ale ona uśmiecha się do każdego.Starsza zwykła była zaczynać znajomości od podkówki. 

Jej letnia sukienka nawiązuje do naszych najbliższych planów.

W piątek wyruszamy na wakacje, przerwa wyczekiwana i wymarzona.

Mam nadzieję,że zebranie siebie,męża i dwóch dam nie będzie aż tak ciężkie, jak jest obecnie w mojej wyobraźni...Zaczynam od jutra,żeby rozłożyć "must take" na kilka dni.Jestem z tych nielubiących zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę.I ciągle myślę, czy będąc już w połowie drogi, powiem sobie pod nosem :

" cholera, nie wzięliśmy...."

Gucia zaszyta

Kwadrat do kwadratu !

Ja też mam.Pewno jak większość z was, mam przyjaciółkę, z którą przeżyłam chyba wszelkie największe wzloty i upadki, miłostki wszelakie, prostowanie się i powrót do buntu, ucieczki z matmy i objadanie się milką łaciatą jak kromkami chleba..Całe nastoletnie życie była przy moim boku, no i oczywiście mnie też miała przy sobie.

Pamiętam jak nakładałyśmy kołdrę na głowy, kwicząc ze strachu, kiedy spałyśmy u niej na strychu.

Albo kiedy namiętnie przemierzałyśmy kilometry alejek w ciucholandach, próbując wyszukać najbardziej dzwoniastych sztruksów i najbardziej hippisowskich bluzek w kwiaty.

Konformizm był nam obcy. Błogość znajdywałyśmy w łące zalanej kwiatami, w bosych stopach i marzeniach o wielkiej miłości...

  Ot i jest "kilka lat później". I mimo iż wcale nie jestem hippisiarą - w co zwykłam wierzyć kiedyś - została nam ta cudowna przyjaźń. I zawsze kiedy o niej myślę, zwyczajnie się wkurzam ,że mieszka w Bristolu, że

jej roczną córę widziałam tylko raz, że nie możemy mieć koszyka na sznurku, w którym mogłybyśmy przesyłać sobie wiadomości z okna do okna...

  Przyjeżdża do mnie już bardzo bardzo niedługo. I jak można się domyśleć - szaleję z radości na samą myśl o tym,że znów będziemy mogły przez kilka dni poczuć się jak wtedy kiedy miałyśmy siebie na codzień.

Tym przydługawym wstępem chciałam was wprowadzić w moje pierwsze patchworkowe dziecko.

Dziecko które uszyłam dla Amelki - rocznej córeczki mojej Katarzyny.

Chciałam ,żeby to było coś szczególnego.Choć to nie jedyna rzecz, którą zamierzam dla niej przygotować.

Podpytałam o ulubione kolory - miał być fiolet.Jest fiolet.

A spostrzeżenia moje są następujące : nie było tak źle jak myślałam choć do ideału jeszcze daleka droga.

Najpierw myślałam,że niemożliwym jest zszycie kwadratów równiutko, później okazało się,że jednak się da, że tu trzeba troszkę naciągnąć, tam wpuścić i gra.Czasu trzeba zarezerwować dużoooo, u mnie kilka wieczorów tylko z kwadratami.Zszywanie góry, dołu i watoliny w środku to jest hard core ponad mój spokój! Następnym razem spróbuję z agrafkami ..

Kupiłam sobie specjalną stopkę do pikowania, dzięki której można robić cuda.I świetnie się "malowało" po tkaninie choć na początku musiałam się przyzwyczaić do maszyny w pełni mi oddanej.

Podsumowując , podczas szycia i mamrotania pod nosem słów obelżywych, obiecywałam sobie,że już nigdy więcej. Ucinając ostatnie nitki z gotowej narzuty, obiecuję sobie,że następna niebawem!

Zdjęcia wyjątkowo marne, ale pogoda jest jaka jest, więc tylko tyle się udało.

Jako, że "duża" córa - jak sama o sobie mówi - była w przedszkolu podczas tej wyczerpującej sesji ;p;p

w obiektywie mogła znaleźć się jedynie mała szczypiorka.

Gucia

Blog już nie tylko o szyciu

Długo się biłam z myślami i nadal trochę niepewnie, postanowiłam jednak, że wprowadzę zmiany w moim blogowym byciu.

Nie boję się ich zwykle i każdy kto mnie zna, wie,że miałam ich w życiu mnóstwo, od tych super spontanicznych, odważnych, lekkomyślnych po bardzo przemyślane. Choć przyznaję,że rozsądek i racjonalność nigdy nie były moją mocną stroną.

 Nadal będzie dzieciato, bo już nie wyobrażam sobie,żeby miało być inaczej.

Dwie małe istotki krążące wciąż obok moich nóg zbyt mocno wrosły mi już w serducho,żebym kiedykolwiek mogła się od nich uwolnić choć na ułamek sekundy.

A skoro są tak ogromną częścią mojego życia, pomyślałam,że chcę i o nich czasem coś napisać.

Często spotykam się z opiniami, że blogi to swoiste "pamiętniki" piszących.

Niech to brzmi jak chce,ale i ja tak sobie myśleć zaczęłam.

Pisanie mobilizuje do działania. Mam nadzieję,że mobilizowało mnie będzie także do fotografowania moich dzieci. Bo przy starszej zdjęć było mnóstwo...teraz tylko sumienie gryzie,że pierwsza będzie miała co oglądać, druga chyba tylko tą pierwszą.

 Oby się działo i w szyciu i w życiu!

Zatem przedstawiam się ja i one : 3-letnia Mia i 7-m-czna Nina 

mej urodziny

No i trzy latka stuknęło. Niewiele do pisania, kilka zdjęć i odpoczywam dziś.

Wszystkie mamy dobrze wiedzą, jak to doba kurczyć się zaczyna wraz z nadejściem potomków...

W wirze zadań do wykonania, śledząc plany kolejnych dni w kalendarzu, z wywieszonym językiem 

wieszając pranie przed pójściem spać, zasypiam układając kolejność obowiązków "mamy".

Dzieci śpią. Popłoch na wyścigi z niecierpliwością narzuca swoje racje bytu.

Sprzątanie? Prasowanie?Szycie?Kolacja?Książka?Maile?

Tylko gdzie ja w tym wszystkim? Siedzę i nawet tego już nie umiem, bo sumienie gryzie jak metka.

Muszę od początku nauczyć się BYCIA.Zapomniałam, że między nastoletnim "nudzi mi się", a rodzicielskim " nie mam czasu" jest jeszcze miejsce na "jestem".

To tak dla przypomnienia dla wszystkich mam, które czasem w pędzie potrafią przeoczyć tęczę.

Na szczęście mam córkę, która przypomina mi, że tylko tu i teraz się liczy.

Siedzę i nic nie robię.Polecam.

Pompony tiulowe zrobiłam, uwielbiam, a wykonanie banalne.

Uszyte tulipany,pieczątki na drewnianych łyżeczkach.

Ach...nic nie robię, uciekam,bo znów zapomnę odpocząć.

Kulminacja przesady

Wiem,że zakładając bloga, deklaruje się niejako sobie, niejako wam,że "raz za czas" jak to mówi ma córa o jedzeniu słodyczy, powinno się napisać, pokazać co się naprodukowało, odświeżyć pamięć o sobie.
Nie wychodzi mi nijak...czas biegnie między palcami jak nigdy dotąd. Dwie córzynki do oporządzenia plus zwykłe codzienności i dzień wyczerpany.Szycie nocami, spanie między przerwami dnia i nocy choć nie bardzo wiem kiedy to jest.Nie mam nawet głowy,żeby spokojnie usiąść i pokazać trochę mojej codzienności.Zmiana szaty bloga mi się marzy, częste wpisy i porządek.Niech to będzie zapisana deklaracja.
Jak powiem, głupio będzie nie zrobić.

Kropel kilka tego co ostatnimi czasy.W przerwach między wszystkorobieniem ;p
A już w sobotę trzecie urodziny dziecięcia - jak będzie ładnie to coś pokażę :)
No i odrobinę salonu, którego już więcej niż mniej!

pojemniki

Coś mnie już kusiło ,żeby uszyć coś nowego i wyszła torba,a za nią kolejne..i będą następne.

Uszyłam też piórnik a trzy kolejne w kolejce.Dla córzynki oczywiście też.Lubię takie miękkie i "hend mejdowe" rzeczy, które w użytku dzieci są codziennie.

A na koniec zając dla córy :

Gucia

nadszedł dzień wyjaśnienia

Córzynki rosną i dają siłę na wszystko.Zawojować cały świat można byłoby karmiąc się ich miłością.
Pojawiają się w moich myślach częściej niż mogłabym to sobie wyobrazić.
Pomyślałam więc ,że skoro nie da się napisać posta o postępach w pracy, może powinnam się najprościej wytłumaczyć..Bo plany były ambitne a początek roku skłania do "zaczynania" w ogóle.
Że fitness już na pewno, że koniec z czekoladą, że kalendarz i plany dni,tygodni i ...ciągle mnie ponosi!
Nowy rok - owszem, pojawił się.Plany zapisane - można byłoby wytapetować nimi łazienkę.
Pomysły na rozwój - życia mogłoby zabraknąć, żeby spróbować wszystkiego.
Wyliczanka idzie zgrabnie, żeby zakończyć się delikatnym grymasem na twarzy, choć wcale nie utopioną nadzieją!
Chyba muszę w końcu przyznać,że mam dwoje dzieci. Nawet mnie samą śmieszy moja naiwność.
Bo wiara wiarą , dzieci dziećmi, a czas i tak ma wszystko gdzieś i robi swoje.
Toczę z nim codzienne boje, walka taka, walka siaka...wkurzam się na swoją słabość,wkurzam na wolę, że tak bardzo chce się spełniać. Potem zaczynam się stresować, bo przecież obiecałam, że uszyję, przyjęłam nowe zamówienie, bo uwielbiam i przecież chcę to robić.W kolejce stoi też i niecierpliwe zmęczenie, które podkłada mi nogi, żeby trudniej było wstać do maszyny...ale na końcu tej historii znalazłam magię.
Pewno się nie spodziewaliście! Ale jest! Bo idę do pokoju mojej ,niedługo już, trzylatki i nie mogę znaleźć jej głowy, zakopanej pod stertą pluszaków i innych "niezbędników" zasypiania. Przykrywam jej zawsze odkopane spod kołdry ciałko, słucham spokojnego oddechu i serducho szaleje z miłości i troski.
Wydaje mi się najsłodszą istotą na Ziemi.
I jaka jestem szczęśliwa wiedząc, że to jeszcze nie koniec. Bo układając się do snu , obok mnie leży coś jeszcze kruchszego .Trzymiesięczna mikro córa wyzwala kolejne wodospady uczuć.
Oglądam jej podnoszący się i opadający brzuszek, daję jeść oglądając rozkoszny obrazek zassanych ust i słuchając łapczywego przełykania,dotykam paluszków i  zasypiam, czując ten jedyny i niepowtarzalny niemowlęcy zapach.
 I wtedy przychodzi  taka myśl,że przestaję się przejmować. Bo wiem,że cały świat wokół poczeka, a te magiczne momenty kiedy dzieci są tak bardzo bardzo kruche i zależne od naszej miłości , kiedy obie stópki zmieszczą się w naszej dłoni, kiedy mogę posłuchać ,że w lecie chodzi się w "klapankach" i "lubię cię, że mnie kochasz"...chyba już nic nie muszę pisać.

Tworzy się, ale w rytm cór.Wielu rzeczy nie pokazuję bo już były, czasem wklikam zdjęcie tylko na fejsbuka.I dalej krzyczę ,że :"będzie się działo"! Więc zaglądajcie i trzymajcie kciuki za moje siły!

pierwszy pokój córzyn

   Czasem przerwy są potrzebne.Można sobie odpocząć, przemyśleć wiele, poukładać, zaplanować, pomarzyć..wreszcie można się i zniecierpliwić.
2013 był naszpikowany wydarzeniami jak chyba żaden inny w moim życiu.
Najważniejszym jest oczywiście mała kruszyna, która wykluła się pod koniec roku, dając mi absolutną satysfakcję jeśli chodzi o dziecięce spełnienie :) Zawsze chciałam mieć co najmniej dwójkę i ,mimo że zarzekam się, że to już koniec, to im starsza staje się moja druga córeczka, tym bardziej tęsknię do okresu z którego już wyrosła.
Małe jest tak bardzo bardzo bezbronne i niewinne. Ten czas niemowlęctwa jest nie do opisania.
Córzyny razem też - widok bezcenny.
   Udało się też znaleźć mieszkanie marzeń na poddaszu starej kamienicy.
Pokój za pokojem, będę zmieniać je według siebie.Zaczęłam od najważniejszego miejsca , gdzie zwykle przenoszą się wszelkie imprezy i spotkania - pokoju dziewczyn. Choć póki co mieszka tam tylko jedna, druga z nami w łóżku :)
Następny w kolejce jest salon - ale to na inny post.
   Jest dużo bieli bo pokój dość ciemny. Duży,chyba większy nawet od salonu.
Jeszcze niedopieszczony do końca, ale powolutku..choć ja zawsze chcę wszystko już, teraz. Ćwiczenia na studzenie zapału mam jak znalazł ;p
   Szyć też zaczęłam choć ledwo trzymam się na nogach ostatnio  - nie wiem czy to ta śmieszna zima czy moje dziecko wysysa ze mnie wszystkie soki witalne, ale energii ze świeczką szukam każdego wieczora.
Postanowiłam jednak, że wraz z nowym rokiem, czas wrócić do "pracy". I przyznam ,że przyszło też powiększające się zniecierpliwienie wobec braku rozwijania mojej pasji tworzenia.
Choć w najbliższym czasie nic nowego, nic odkrywczego i nic jak obiecałam, ale muszę nadrobić trochę zamówień i odszyć co obiecałam.Potem będzie czas na własne projekty.
   Po tym przydługawym i mam nadzieję, znośnym wstępie, pokój dziewuch : tadam

mini córzynka - little helper :):):) 

cudny obrazek od meryselery

mama dwójki ucieka szyć

Miesiąc później...

             Nadzieja zbytnio się mną nie przejęła i znów noworodki określane krótkim : " je i śpi"

są mi jak najdalej obce.

Nie jest wcale płaczliwie, nie jest marudząco ani niecierpliwie - moje dzieci mają po prostu pogłębioną potrzebę bliskości, którą spełniam bez mrugnięcia okiem, bo uważam,że jest najważniejsza. Ale....moja córka

może spać jak - brzydko pisząc - zabita, może być wykończona zbyt długim czuwaniem, może być noszona, może być tulona - wszystko to żeby spokojnie spała - ale jest jedno ale : nie odkładajcie mnie do koszyka jak już zasnę!

Każda próba wyzwolenia się z uścisku maleństwa kończy się natychmiastową pobudką.

Stąd moje życie ograniczyło się ostatnio do używania tylko jednej ręki - druga trzyma główkę,

do robienia śniadań z małą pod pachą i generalnego ubezwłasnowolnienia na rzecz tej mikro najukochańszej istoty na ziemi!

Ale nie jest tylko śpiąco i cichutko.Mamy też codzienne wesołe miasteczko - to czas powrotu siostry z przedszkola :)

Dobrze, że mam takiego cudownego męża, który od niedawna pracuje na dwie zmiany - poza domem i w domu - bo mogłabym całkiem zapuścić się w szyciu.

A tak, coś powstaje, ale tempem żółwim i nic się tu póki co zmienić nie da.

Zamówienia przekładam na po świętach, teraźniejsze kończę i dłubie wciąż te krzyżyki,bo wciągnęło mnie na amen.

Piękne, świąteczne materiały niestety nie ruszone, ale czas bezkompromisowy więc może być i tak,że przydadzą się za rok..

Dziś ramki i podusia zamówione.

Parę pojemników i część pewna mojego kalendarza adwentowego, którego mam nadzieję skończyć do 1 grudnia! Oby się udało.Liczby są wyhaftowane a woreczki uszyte z bawełny i lnu.

Czekam na dostawę filcu i zainspirowana cudami w sieci,zamierzam córze poszyć różne stwory potwory.

kalendarz adwentowy

poducha z misiem

komplet kwadraciaków

Póki co lewa ręka otula bujną czuprynkę maleństwa a prawa pisze : do następnego, być może już z innego miejsca :)